De nieuwe issue van N.E.E.T magazine pakt uit met een ‘cycle style‘ productie (doorbladeren naar P 136): mistige foto’s van geeky schattige meisjes op en rond hun fiets. Het past allemaal heel goed in het september-gevoel, en in de vintage-sfeer die N.E.E.T. met verve voedt. Maar van iemand die vanmorgen van haar fiets stapte om ‘t bureau binnen te lopen, vind ik dat er toch een paar kanttekeningen bij horen. Zo’n strooien mandje voor de fiets ziet er geweldig uit. Ik heb er ook een. Dat ik niet gebruik. Want je kan er amper iets in kwijt. En tip aan het model op pagina 137: als je je handtas er zo in legt, ben je die binnen de kortste keren kwijt. Gegarandeerd!
Wat niet wil zeggen dat ik geen fan ben van stijlvol fietsen. De mijne is felblauw en zeker even mooi als ‘ie praktisch is. Maar het helpt wel om met trots, motivatie en opgeheven hoofd ’s ochtends het verkeer te trotseren. Meer nog, je outfit kan fiets- én office proof zijn. De nichtjes vonden het maar niets: met hakken op de fiets. Opgegroeid tussen het glooiende Ardeense landschap is fietsen dan ook geen manier om van A naar B te gaan maar een sport. Maar tussen de Antwerpse polders en over de goed aangelegde fietspaden, kunnen hakken best. Zelfs met stiletto’s, zelfs met 3 cm compensé erin. Waar een wil is, is een weg.
En dus blader ik nog ‘ns door N.E.E.T. en denk, ‘t is inspiratie. That’s all it is!
N.E.E.T. magazine 020
… en ik had het eigenlijk niet voelen aankomen. ‘k Ben nog niet klaar met mijn zomer, ik wacht nog op de avonden terrasjes doen, de barbecues bij vrienden, het liggen soezen in de zon op het gras. Maar september voelt wel scherp en fris. Als ‘n potlood dat net gescherpt is. Wat gaan we tekenen?
En dus heb ik gisteren uren genaaid voor ‘n nieuw knutselprojectje. En een cadeau. Het cadeau is af, het privé-projectje nog niet. Foto’s volgen. En maak ik zaterdag de taart der taarten. Vijf lagen, de verrassing hou ik voor het hart. Ook daar, nog even geduld. Maar de vibe zit erin. Terug naar school… ofzo…
Glastonbury, wishing tree
Het is een hoopvol idee: eigenlijk is de mens helemaal niet de couch potato die hij lijkt te zijn. Het is het gebrek aan middelen om meer interessante dingen met zijn tijd te doen die ertoe leidt dat consumptie het gewonnen heeft van creatie. Zegt Clay Shirky. En daar wil ik graag in geloven. Shirky groeide op in de jaren ‘70 waar tv booming was en er weinig alternatieven waren voor je vrije tijd. Geen internet, geen user generated content concepten, geen netwerk van openbaar vervoer en opleidingen gesponsord door stad & land.
Fast forward naar 2010 en opeens blijkt dat als je iemand de kans geeft om met een minimum aan moeite zaken zich te engageren – in mensenrechten of lolcats – ze wel degelijk aan te porren zijn om op eigen houtje zaken te creëren. En daar stormen we, met 216 km/u op af. Kijk naar de tijdsbesteding van jongeren nu en creatie neemt al een flink onderdeel op, hoewel het soms ultralight kan zijn.
‘Ca va?’ sms – ‘joe’ sms terug – ’s’lukes’ sms terug – ‘<3′ sms terug.
Het ding heeft een naam: ‘cognitive surplus‘: eigenlijk hebben we tijd, eigenlijk hebben we goesting en dus helpen we wikipedia vullen, bloggen we of reageren we in een forum. En het gaat onze creativiteit helemaal veranderen. Spannend toch?
PS: meer te lezen bij Wired!
Net als honden, kunnen ook sommige mensen angst ruiken. Daar ben ik van overtuigd. Soms voelt iemand gewoon perfect aan of je sterk in je schoenen staat of alleen maar een kartonnen reus voor je houdt om de massa af te weren. Niet zeker of die mensen er zelf altijd bewust van zijn, maar ze doen wel iets met die wetenschap. Weglopen, want zielig is vervelend. Of aanvallen, want er valt misschien zelf nog wel iets mee te winnen. Of helpen, want je hebt er ook die overal gewonde vogeltjes zien.
En eigenlijk hebben alle drie de reacties een functie. Als je ziet dat mensen om je heen weglopen, wordt het tijd om terug fijn gezelschap te zijn. Als ze aanvallen, krijg je ook de kans om jezelf te verbeteren en te winnen . Of minstens trots te zijn over wat je gepresteerd hebt. En als ze je komen knuffelen, is dat soms ook gewoon fijn. De geur van angst is dus, idealiter, de voorbode van iets nieuws dat gaat gebeuren. Zo sprak de optimist. De pessimist leg ik nu het zwijgen op.
7 gr. Da’s behoorlijk weinig. Maar dat is net de hoeveelheid baking soda die ik dit weekend nodig had om cookies te maken. Die wel licht zijn (net voldoende baking soda) maar niet bitter smaken (teveel baking soda). ‘t Is een moeilijk evenwicht en ik heb tot mijn eigen schade en schande al mogen ondervinden hoe het smaakt als ‘t mislukt.
Nu heb ik wel een gewone keukenweegschaal maar die 7gr is écht niet meetbaar. En ‘k heb geen zin om een nieuwe weegschaal te kopen. Too much consumerism. Ik heb een weegschaal. Ze functioneert. Dankuwel.
Alleen, schatten is gevaarlijk. En van die afstrijklepeltjes betrouw ik ook niet. Dus bedacht ik me vanmorgen dat er toch een andere manier moest zijn om kleine hoeveelheden te meten met iets wat ik in huis heb. Ben uiteindelijk op de iPhone gestoten. En yes: iScales bestaat. Zogenaamd om juwelen enzo mee af te wegen. Bullshit. Wedden dat Martha Stewart de app op haar iPhone heeft en Pete Doherty ook? Waarom staan er anders sterrenvlokjes op dat schermpje?
Gisteren lag het in het koelvak. Naast de vis. Zeekraal.Ka’boom!
Flashback naar een vakantie in Saint-Valery-sur-Somme (geweldig hotel: Les Tourelles) waar we dapper in de buitenwaarden van de Somme gingen wandelen en moesten sprinten voor het opkomende water. Waar we stommelings op een processie uitkwamen die de boten zegende voor het geweld van de zee. En waar ik zeekraal proefde, gesauteerd in een beetje boter. Levende vers uit de zee, nog helemaal knapperig met die dikke huid die algen hebben. Zo’n groente die je tussen je vingers neemt en lid per lid binnen knabbelt.
Het heeft gesmaakt!
Lunchpauze in onze kantine. Aanschuiven tussen de mode-redactrices en de high flying sales. Altijd goed voor interessante ‘streetfashion‘ terwijl je op je broodje wacht. De oogst van vanmiddag:
- huidskleurige pantykousjes in mini-boots. Nah… wou dat ik dat niet gezien had.
- wit-transparant hemd op bolle babybuik. Het heeft iets heel bizar. Damn sexy en ook veel te prominent zwanger. Maar ik bleef wel kijken… Plus: wit hemd en jeans werkt altijd (mental note to myself!)
- oranje neon nagellak op de tenen. Geweldig! Om helemaal vrolijk van te worden. Nu, zaterdag, kopen!
Revolutie in het trend-print-bos: vergeet de silhouetten van hertjes, uiltjes worden het helemaal deze winter. Mark my words!
Black and white birds by Sparrowmagic
Ej Sikke Lej zomers babypakje
Laptopcase met uilenprint via Kaboodle.com
Uilenhandtasjes via taszie.nl
Wat de computer nog niet kan maar zou moeten kunnen. Volgens een 9-jarige. En een 14-jarige… en … Bring it on!
Latitude 42 Study Findings: Where Else Will Kids Think to Put the Web in the World? from latddotcom on Vimeo.
