Meta-referring. Or just a really good clip

As a teenager, I had a soft spot for the Pre-Raphaelites. Moody paintings depicting a non existent Medieval world filled with maiden in distress or a long gone Greek goddess draped in layers of silk and veil. This was my kind of romance, long before ‘emo‘ existed to satisfy moody teens.  My taste for art has evolved but nostalgia still helps me go weak at the knees when a hint of Preraphaelitism is in the air.

Lately I’ve taken a liking for Florence and the Machine. I was a little hesitant when the big fuzz broke out about a year and a half ago and attributed some of her success at least to the notorious dazzled knickers she wore. But I was wrong. During the last year, I’ve found myself time and again liking a song that turned out hers. ‘Shake it out’ is my latest darling, ‘cause it’s always darkest before the dawn‘. Imagine my delight when watching the video and discovering quite a striking resemblance to Dante Gabriel Rossettis Beata Beatrix. What must come round, will come round!

Beata Beatrix by Dante Gabriel Rosetti

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Onmisbaar in Lissabon

Onmisbaar: stevige schoenen en een goed stratenplan (of beter nog een TomTom op je gsm). Niet nodig: enige kennis van het Portugees – zelfs de buschauffeur sprak Engels – en héél veel centen – voorgerecht + hoofdgerecht voor twee personen kwam op 35€.

Niet te missen:
- Parque de Naçoes: de wereldtentoonstelling-site. Strakke architectuur (nog een Calatrava-station), de zilte geur van de zee, een shopping om je picknick te kopen en comfortabele bankjes om die op te eten met zicht op kunst, Vasco-da-Gama-brug en discussiërende oudjes.

- Chapitô: restaurant annex circusschool annex shop met zelfgemaakte hebbedingetjes. Midden in het hart van de historische wijk van Lissabon, we klommen helemaal naar de bovenste verdieping en zagen de zon ondergaan boven een bord risotto met vijgen en verse geitenkaas.

- Pasteis de Belèm: toegegeven, het staat in elke reisgids maar believe me, met reden! Je eet ze gloeiend heet, met poedersuiker en kaneel erboven. Hét traditionele adres ligt vlakbij het Hieronimus klooster in Belèm waar je aanschuift tussen toeristen en locals om snel, snel aan de toog in twee happen je taartje naar binnen te steken. En vervolgens je gehemelte te verbranden :-)

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Zoete lasagne

Vroeger, toen ik in Dublin woonde, logeerde er in ons studentenhuis eventjes een Japanse studente. Hetgeen ik me vooral van haar herinner, was haar ontbijt: pasta met boter en bruine suiker. Nu eet ik met plezier zoet voor ontbijt (absolute topper: havermout met rijstmelk en appel met kaneel) maar aan die pasta heb ik me nooit gewaagd.

En toch heb ik gisterenavond zoete lasagne op tafel gezet. Als hoofdgerecht dan nog. Kanttekening: de lasagne was niet écht zoet. Maar wel ‘zacht‘ van smaak, zoals dat dan heet. De clou zat ‘m in de ‘rode saus’ die een mengeling van pompoen en worteltjes was. En de ‘witte saus’ die een restje kokosmelk was. Voor de rest afgewerkt met gehakt voor de niet-veggies, seitan voor de veggies, basilicum, parmezan en peper & zout. Simpel en verdorie lekker romig! Hoe een ‘leeg de frigo van restjes’ goed kan uitdraaien! Volgende keer maak ik ‘m expres zoet! Het is maar dat u gewaarschuwd bent…

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Tips Rotterdam

Een uitzonderlijk zomerse 1ste oktober. Een hectische week achter de rug, een drukke in aantocht. Een dag verlof, een vriendin om mee te gaan. 7 uur in Rotterdam. Niet te missen:

- Witte de Withstraat: hip straatje dat nog gezellig blijft door de mix van nieuwe Nederlanders en old-skool blonde reuzen. Als je maar één ding doet hier, loop binnen bij Bazaar en bestel iets van de kaart. Ik geef geen voorkeuren aan, alles is lekker! Neem je meer tijd, spring dan ‘ns binnen bij de galerietjes, ze kijken er niet raar op van onverwacht bezoek.

- Parkeren doe je in een parkeergarage, er zijn er plenty. Of zoek naar een parkeerpaal waar je met visa/mastercard kan betalen. Vergeet de andere parkeermeters, je moet een chipkaart hebben.

- Rij binnen langs de Maas. Zelfs als het een omweg is. Alleen al maar om het verschil te maken met de andere Hollandse steden. En zie aan je linkerkant Hotel America en aan je rechterkant de kubuswoningen.

- Shoppingstraten zijn lelijk in Rotterdam. Je bent gewaarschuwd. Een jaren 80 shoppingcomplex is niets vergeleken met de Koopgoot. Maar eindig met V&D en De Bijenkorf en ga naar huis met mooie snoepjes, marsepeinen varkentjes en vrolijk verpakte koffie.

- Verplicht mee terug naar huis te nemen: pindasaus, gevulde koeken, diksap en boerenvla. Er is dan wel een AH in Brasschaat, hier heb je tenminste keuze!

Posted in Uncategorized | Tagged , | 1 Comment

3 redenen om oud te worden.

1. De locatie: een terras onder de bomen, op het trottoir van de Witte de Withstraat in Rotterdam. Voor ons: een kop muntthee en een droge witte wijn. De conversatie: al twaalf jaar aan het werk en toch nog 30 jaar te gaan, hoe gaan we dat interessant houden? En wat gaan we in godsnaam doen? Heel concreet voor mij: het internet zal over 5 jaar amper nog bestaan, wat gaat digitaal publishen dan inhouden? Virtuele contentcollecties? On-demand-knowhow direct in je brein? Je dagelijkse Flair-update mee met je latte-to-go? Ben wel benieuwd hoeveel schermen ik tegen mijn 60ste veroverd zal hebben. Reden één om uit te kijken naar die leeftijd.

2. De locatie: Wakko-kappers in Antwerpen. Voor mij: de verslagen blik van mijn kapster als ik haar vertel dat ik deze keer blond wil gaan. De conversatie: waarom blond geen goed idee is. Mijn haar is te dun, het riskeert te breken en dan ga ik eruit zien als een kuikentje. Best case. De enige hoop op wit haar is wachten tot ik grijs word. Reden twee om uit te kijken naar mijn eerste grijze haren.

3. De locatie: voor mijn kleerkast thuis. Voor mij: een rolkoffertje dat straks mee moet naar Amsterdam voor 2 dagen conferentie. De conversatie (in mijn hoofd): goesting om de nieuwe platte botten aan te doen. Maar niet corporate genoeg. Plus de baas gaat mee op conferentie. En als ik die moet matchen qua indruk maken, mag ik mijn borst nat maken. Hakken dus, en vier verschillende outfits. En kleur. En matching jewelry. En goesting om me er allemaal niets van aan te trekken. Wacht maar tot ik op pensioen ben! Reden drie.

Posted in Uncategorized | Tagged , | 1 Comment

Een nieuw kapsel… en al de rest.

Ze zeggen dat je elke keer je van kapsel verandert, eigenlijk je leven wil veranderen. Dan heb ik een probleem, geen twee keer hetzelfde kapsel voor mij graag. Al is het de laatste tijd al wel lang een variant op asymetrisch, halflang, gedeeltelijk gekleurd. En dus zet ik zaterdag door. Kort. En liefst blond. Yep, zo’n beetje de enige kleur die ik nog niet gedaan heb (blauw is ook nog niet afgevinkt). Alleen nog aan het twijfelen over hoe kort. Ashley vs Agnes (zie hieronder) en welk blond. Sharon vs Charlize. En misschien toch nog wat kleur erbij. Omdat het kan. Nog vier dagen om te beslissen…

 

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Is het nu al morgen of nog nacht?

Vanmorgen -te vroeg wakker- bleek ik niet de enige te zijn: Bart De Waele van Netlash suggereerde op zijn facebookpagina een uitstekende blogpost voor slapelozen: Why entrepreneurs can’t sleep. De premise versimpelt: slaaploosheid is gelinkt aan een overdosis nachtelijk, blauw licht (tv’s, computerschermen…) en een gebrek aan natuurlijk daglicht (donkere bureaus, weinig buiten leven). Hierdoor verschuiven de ‘wakkere uren’ naar de nacht en laat dat net een productief moment zijn. De isolatie wakkert creativiteit aan en vermits nachtraven niet functionneren in klassieke, nine-to-five jobs, moeten ze wel hun eigen baas worden. Klinkt logisch.

Zelf voeg ik daar ook nog graag aan toe dat zo’n nachtelijk leven een soort isolatie geeft waardoor je heel snel een ‘wij-versus-hen’ gevoel krijgt. De mediocere dagmens versus de exceptionele nachtmens. Een self-fulfilling prophecy.

Alleen wil ik als uitgesproken ochtendmens argumenteren dat alle voordelen niet noodzakelijk nachtelijk zijn. Creativiteit kan je ook ontwikkelen door ‘ns van omgeving te veranderen. En als de afleiding het probleem is, sluit je mailbox dan een paar uur en stop met twitteren. Zijn nachtmensen gewoon te introvert om luidop ‘neen’ te zeggen?

Zegt de vrouw die zichzelf getraind heeft in vroeg opstaan om te profiteren van dat eerste, lege-bureau uurtje. Guilty as charged!

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

En samosa’s voor iedereen!

Geen observaties, geen tendenzen, gewoon het verslag van afgelopen weekend. Indisch trouwfeest. In de Vogezen.

Vrienden van de hubbie hebben een samenwooncontract. Maar wilden ook een feest.En hebben een flinke Bollywood-verslaving. Tel één en één samen en je bevindt je op een frisse zaterdagnamiddag op de Col de la Schlucht op weg naar een vakantiekamp-chalet met zicht op een mist-gevulde vallei. Met een koffer vol kleren want de uitnodiging vroeg wel om Indische outfits maar hoever ga je daarin? All the way, bleek al snel. Het geluid van slippers en enkelbandjes was door heel de chalet te horen en zelden zoveel mannen in legging gezien zonder dat er een marathon werd gelopen. Op het programma: eerst de ceremonie: 3 rondjes rond het heilige vuur om de eenheid van man & vrouw te zuiveren. Het vuur was een tafelbarbecue op de koer en de moeder van de bruidegom had last van kroezend haar omdat het regende maar er was applaus. En Leffe voor iedereen!

Na een namiddag cricket spelen, samosa’s plooien en de dance battle voor het avondfeest oefenen, schoof iedereen in de feestzaal aan voor dahl en rijst en halal speenvarken (hoe halal de Indiërs zijn, laat ik in het midden).  Er volgde nog een spelletje met bruid & bruidegom, een speech van de papa en toen kon er gedanst worden. Eerst de battle en daarna Noir Désir. Het bleef natuurlijk wel een Frans feest.

Namaste, het was een ervaring!

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Groetjes uit Frankrijk

Tot enkele jaren geleden was Frankrijk een vakantieland waar de chauffeurs aggresief waren, de velden wijds en de kazen zacht en vet. Alleen helpt een beetje cultureel grensgedrag om je horizon te verbreden. En ken ik de Fransen nu al wat beter als buren van onze Franstalige collega’s. Als je denkt dat het vonkt tussen Belgen en Nederlanders, richt dan je blik ‘ns op het Zuiden van het land. Maar bon, vele uren Franse televisie, Franse politiek en Franse discussies later vallen er me toch een aantal andere zaken op:

- Hoe bekender je bent, hoe korter je naam. DSK kennen we ondertussen allemaal al. BB herinneren onze ouders zich. Maar er is ook ODB. Er is BHL. Er is Sarko. En dan ben ik al die anderen vergeten die ik toch niet kan ontcijferen.

- een gameshow is een avondvullend spektakel. Dat minimaal anderhalf uur duurt. Onderbroken wordt met één, vijftien-minuten durend reclameblok per uur. Met strategisch geplaatste jonge meisjes met décolleté in het publiek achter de centrale gast. Met decors die alle kitch van de jaren ’80 combineren met alle bling en technologie van de jaren 2000.

- reality tv in Frankrijk is MTV-Jersey Shore waardig! Waar Betty een fenomeen leek, krijgt ze nu concurrentie van een ander niveau. Een hermafrodiet, een vampier (!) én een Belg zijn de minimale ingrediënten voor een Secret Story. De Belg liefst met een zwaar accent en een financieel probleem. Ook bekend als ‘le petit Belge’

- een quiz gaat altijd over Frankrijk. Over Franse muziek. Over Franse politiek. Over Franse geografie. Als een quiz niet over Frankrijk gaat, is het een moeilijke quiz.

 

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Uitstelgedrag is lijstjes schrijven

Dit weekend moest ik een telefoontje doen. Waar ik geen zin in had. Bellen naar de US. Naar een vriendin van een vriendin. Om een favour te vragen. ‘k Had het al een beetje in een hoekje van mijn hersenen verstopt tot ik een stamp onder mijn kont kreeg. Bijna letterlijk. Met instructies over wat te zeggen en hoe het te noteren. Overdreven. Maar achteraf was ik wel mega-opgelucht. A done deal, zo eenvoudig was het. En dat was niet het enige dat ik zo’n beetje heb liggen uitstellen. Dus hier zwart op wit de zaken waar ik werk van moet maken. Hoewel, ‘procrastination is writing lists‘ zegt het filmpje…

- kapper bellen: binnenkort heb ik een kapsel zoals duo-penotti chocopasta: een deel bleek; een deel donker. En dat mag. Maar niet als het op chocopasta lijkt.

- verzekering auto/bank: de auto is nog niet van ons omdat we de verzekering nog niet geregeld hebben. De verzekering is nog niet geregeld omdat de auto toch nog niet van ons is. Opgelost?

- mijn foto’s van de werkcomputer naar de thuiscomputer overzetten. Vervelend, want die is gekoppeld aan de tv en dus stoor ik als ik dat doe. Maar da’s een excuus.

Volgende week check ik de lijst opnieuw!

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment